Het gebeurde in maart 2007, ’s morgens heel vroeg, na de tweede longoperatie, waarbij een tumor werd verwijderd. Ik lag op zaal en was juist aan het wakker worden, dacht ik, toen een broeder binnen kwam. Hij liep mijn kant op en ik hoorde hem nog zeggen “hier gaat het fout”. Daarna zag ik, staande naast het bed met mijn lichaam, dat die broeder, vanaf de andere kant van mijn bed, de bloeddruk op nam van dat lichaam. Ik liet hem z’n gang gaan met dat lichaam.

Zelf ging ik de gangen op, weg van dat lichaam met al die zorgen en pijn. Ik voelde me heerlijk. Ik verplaatste me zonder enige inspanning en was in goed gezelschap. De lichtend witte gedaantes gaven mij het gevoel dat alles in orde was, dat alles goed was, dat ik me geen zorgen meer hoefde te maken, dat alles wat was voorbij was. Ik voelde me zo ontzettend rustig. Een gevoel wat ik nog nooit eerder ervaren had en daarna ook nooit meer zo heb ervaren. Het kon niet op, zo heerlijk. Ik werd gedragen en zag mezelf nog een paar keer liggen in dat bed maar daar hoefde ik niet meer te zijn, het voelde of ik daar geen binding meer mee had. 

De verschijningen om mij heen droegen mij, we communiceerden niet met woorden maar met gedachten en gevoelens. We gingen steeds verder bij mijn lichaam vandaan naar een helder licht. In het licht zag ik mijn ouders en beide grootouders. Daarna merkte ik dat er zich nog iemand aangesloten had bij ons groepje. In tegenstelling tot de figuren om mij heen was dit duidelijk een man. Zo helder en rein. Hij was voor mij, naast mij en achter mij.

Ik werd nòg rustiger en het werd nòg prachtiger om mij heen. Maar hij hield mij tegen om verder te reizen en Hij sprak wèl met woorden. Hij zei: “Ik ben nog niet klaar met je, er liggen nog taken voor je. Je moet nog voor mij aan het werk gaan. Je zult wel merken wat ik daar mee bedoel”. Samen met de anderen bracht hij me terug en lieten zij mij weer in mijn lichaam glijden. Hij nam afscheid van mij met de woorden “tot ziens” en vouwde zijn armen, met doorboorde handen, zegenend open. Toen realiseerde ik me pas dat Hij Jezus was, waardoor ik het moeilijk had met dat afscheid. 

De verschijningen bleven naast mijn bed. Naarmate mijn lichaamsfuncties weer begonnen te werken werd de afstand groter totdat ze uiteindelijk weg waren. Met een vredig gevoel, zonder enig tijdsbesef, kwam ik weer bij mijn positieven op de intensive care afdeling.

Later heeft een verplegende op de afdeling gezegd dat het door een inwendige bloeding met mij ‘kantje boord was’. Engelen worden afgebeeld met vredige, lieflijke gezichten met lang haar en vleugels. Maar daarmee doe je hen tekort. De Engelen om mij heen waren onbeschrijflijk mooi. Woorden schieten te kort. Superlatieven kunnen niet omschrijven hoe zij waren. 

Ik ben niet in de hemel geweest maar het is een niet te omschrijven ervaring geweest waarvan ik slechts een fractie heb kunnen beschrijven.

Op maandag 11 augustus 2009 is opnieuw een heerlijke geur waargenomen in de samenkomstzaal. Dit keer tijdens de bidstond. Terwijl een groep EGL-ers voor gebed bijeen was in het Evangelisch Centrum werd een aantal malen een heerlijke zoete (bloemen) geur geroken. Deze kwam niet van buiten en een parfum was het evenmin.

De bijbel spreekt hierover onder meer in Psalm 45:9a (NBV) Uw gewaden geuren naar mirre, aloe en kaneel.

Enige maanden eerder was al een geur waargenomen die sterk op een combinatie van kaneel en bloemen leek.

Het is overduidelijk opnieuw een waarnemen van de aanwezigheid van de Here Jezus. De bijbel zegt dat waar twee of drie in Zijn Naam bij elkaar komen, de Here Jezus zelf in hun midden zal zijn. Soms is dit werkelijk waarneembaar. Vandaag was dit het geval. Glorie aan de Heer!